ประเด็นหลักของการใช้น้ำในอุตสาหกรรมท่องเที่ยว ก็คือ อุตสาหกรรมนี้ต้องใช้ ‘น้ำที่ดีที่สุด’ ซึ่งก็ต้องเป็นน้ำจืดหรือ Fresh Water ด้วย และส่วนใหญ่ที่ที่อุตสาหกรรมท่องเที่ยวไปกระจุกตัวกันอยู่ ก็มักมีปัญหาเรื่องการขาดแคลนน้ำ ในประเทศไทยนั้น มีการใช้น้ำ สูงถึง 913-3,423 ลิตรต่อห้องต่อวัน ซึ่งเป็นไปได้ว่ามากที่สุดเท่าที่เคยมีการสำรวจมา

คำว่า Disaster Tourism แปลตรงตัวก็คือ การเดินทาง ไปในที่ต่างๆ ที่เคยประสบภัยพิบัติ ไม่ว่าจะเป็นภัยธรรมชาติอย่าง แผ่นดินไหว น้ำท่วมใหญ่ เฮอร์ริเคนเข้า อุกกาบาตตก ภูเขาไฟระเบิด เกิดสึนามิ หลุมยุบขนาดยักษ์ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เกิดความเสียหายใหญ่กับสถานที่นั้นๆ รวมไปถึงภัยพิบัติที่เกิดจากน้ำมือมนุษย์ด้วย เช่น โรงงานปฏิกรณ์นิวเคลียร์หลอมละลาย ส่งกัมมันตภาพรังสีออกไปในพื้นที่ขนาดใหญ่

หากจะถามว่าภัยพิบัติกับการท่องเที่ยวเกี่ยวโยงกันอย่างไร คงพูดได้แค่ว่า สองสิ่งนี้ดูไม่ใกล้ แต่ก็ไม่ไกลกันซะทีเดียว เพราะหลังๆ มานี้ เราคงสังเกตเห็นว่าโลกประสบเหตุภัยพิบัติบ่อยขึ้น ทั้งแผ่นดินไหวและสึนามิ อย่างที่ประเทศอินโดนีเซีย ที่มียอดผู้เสียชีวิตพุ่งสูงหลายพันคน หรือไฟป่าที่แคลิฟอร์เนีย เฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์ หรือไต้ฝุ่นมังคุด